Zaterdag 19 maart stond de 59e Reeuwijkse Plassenloop op het programma. Vorig jaar had ik de 10 km versie gelopen, dit jaar zou het de 15 km worden, om verschillende redenen: a) ik had nog geen officixeble 15 km gelopen dus de afstand ontbrak nog in m'n PB-lijstje, b) qua afstand paste het in m'n marathon-trainingsschema. Ik had geen speciale voorbereiding gedaan, juist de afgelopen twee weken niet teveel gelopen omdat ik twee weken geleden nog een halve marathon had gelopen. Ik had ook geen speciale verwachtingen, een tijd van ca. 1:15 zou me mooi lijken en passend tussen de PB's op de 10 km en de halve marathon.
Het weer was super, alleen wel wat lastig om te bepalen wat aan te doen. 's Ochtends was het nog tegen het vriespunt aan, en hoe zou dat zich doorvertalen. Enige zekere was m'n DRR-shirt Uiteindelijk had ik teveel aangetrokken, een korte broek plus korte-mouwen shirt was beter geweest dan m'n lange loopbroek en shirt + long-sleeve ondershirt. Zweten dus onderweg!
Vooraf @Gondaaa nog ontmoet, leuk een mede-DRRer uit het Goudse! Ik wist dat ik Pascal nog kon spotten, maar ja, die hoort bij de snelle jongens…
Over de loop kan ik kort zijn: het liep gewoon niet lekker, ik denk dat het een combi van beetje veel wedstrijden in de benen, en de warmte was. Maar het mooie was dat ik hem wel vrij vlak heb gelopen, zonder verval. De eerste kilometers door het Reeuwijkse Hout waren nodig om in het tempo te komen, ik was achteraan gestart en kon lekker opstomen. Van 5 tot 10 km kon ik een groot deel aanhaken bij een groepje dat lekker straf liep op m'n eigen voorgenomen tempo (5:00). Bij de verfrissingspost op 10 km viel het groepje uit elkaar en vanaf dat punt heb ik grotendeels alleen gelopen, en dat ging ook goed. Weleens goed om een wedstrijd te lopen die niet lekker ging (te zware bovenbenen, te hoge hartslag), maar waarvan ik ook nergens het gevoel had dat ik nu heel erg aan het afzien was. En de finishtijd was 1:15:11. Wat wil je nog meer?

De omgeving was natuurlijk wel heel mooi (zie de foto's hierboven en -beneden, gesnagd van RovanO), met veel watervogels op de plassen en in de weilanden. Mensen om me heen roemden de weidsheid van het gebied en het parcours, en geheel terecht. Er stond ook weinig wind, dus ik kan me voorstellen dat velen ervan genoten hebben. Hoewel, blijft toch altijd wel grappig, al die serieuze gezichten van die hardlopers

Na afloop kwam ik broeder Simon nog tegen, die had de 10 km gelopen in een heel nette tijd. En toen bleek dat Pascal en Simon elkaar kenden en zo heb ik ook Pascal in den lijve ontmoet (die trouwens een supertijd liep op de 15 km). Slagroom op de cake, zeg maar.
Over eten gesproken: daarin weet ik nu wel zo'n beetje wat voor mij goed werkt voor lopen van afstanden tussen de 10 km en de halve marathon: xe9xe9n uur vantevoren twee witte boterhammen met jam, half uur vantevoren nog een banaan, 5 minuten vantevoren een kauwgompje, that's it.
Hoe nu verder? Lekker verder gaan met m'n marathonschema, waarin ik nu echt kilometers ga maken. Ik heb er zin in, de lente komt op het goede moment zeg maar! En voorlopig even geen wedstrijden. De eerstvolgende wordt denk ik op 14 mei de Heuvelrugloop (25 km), die het Amerongse Bos doorkruist.

PM: M'n nummer was 133, we zongen hem gisteren nog "Siehe, wie fein und lieblich ist's, daxdf Brxfcder eintrxe4chtig beieinander laufen … ehm, wohnen!"

Zaterdag 5 maart was de dag van de 3bergenLOOP, mijn tweede halve marathon (en nee, dat is samen nog geen hele marathon Deze keer was het geen wedstrijd waar ik met een schema naartoe had gewerkt, maar een tussendoortje in een schema voor de hele marathon. Dat schema bevat trouwens voornamelijk (meer of minder langzame) duurlopen, aan snelheidstrainingen had ik niets gedaan. Daarom had ik geen hoge verwachtingen v.w.b. mijn eindtijd, en had ik ook niet de ambitie om mijn prestatie van januari jl. toen ik de Zwolse bosloop liep te evenaren of verbeteren.
De redenen om de 3bergenLOOP te lopen waren: opdoen van wedstrijdervaring op wat langere afstanden, en gewoon: het leek me een mooie natuurloop. 

En dat laatste viel helemaal niet tegen, het parcours was inderdaad afwisselend en ging over grote gedeelten over bospaden (en dus niet over asfalt), met zelfs een heus stukje zand/strand, en dus volop runfun
In de aanloop naar de 3bergenLOOP maakte ik me wel wat zorgen: soms nogal wat pijn aan m'n voorvoeten (te hard en/of veel gelopen over asfalt?) en op donderdag opeens vanuit het niets het gevoel van instabiliteit en lichte pijn in mijn linkerknie. Bang voor blessures…. maar toch maar gestart, want het parcours van de 3bergenLOOP was juist zo aangepast dat het grotendeels over 2 ronden ging, en dus kon ik altijd halfweg nog uitstappen.
Met het OV naar Driebergen-Zeist en vandaar naar het startpunt van de 3bergenLOOP, vervoer met busjes was goed geregeld, en ook gezellig om een praatje te maken met meerijders. Aangekomen in Doorn (nee, niet in Driebergen m'n startnummer opgehaald: 171 (dat een triangulair nummer is).
Om 10.30 uur ging de halve marathon van start. Vlak voor de start kwam ik nog iemand van Twitter tegen (@HerbaPeet) maar het bleef bij tegenkomen. Verder geen 'bekenden' gezien (achteraf (bezien) wel).

Na de start probeerde ik zo constant mogelijk te lopen op een snelheid van 5:10-5:20 min/km, en dat lukte goed. Ik was van plan om zo mogelijk een negatieve split te lopen. Tot voorbij 12 km liep het lekker, echt genieten! En ook makkelijker dan in m'n vorige halve. Na 14, 15 km begon het te kriebelen en gooide ik m'n snelheid wat omhoog. Dat ging goed, structureel onder de 5:00, en m'n gem. snelheid kroop in de richting van 12.0 km/uur. Na 19 km nog een schepje erbovenop, en na 20 km volle bak – en nog lekker wat mensen ingehaald in de laatste kilometer. Op 100 meter van de finish kwam ik langszij de voorste van een hele ris mensen die ik inmiddels had 'ingepakt' – ik was hem al eerder tegen gekomen tijdens de loop – , en hij zei vrolijk: "Nog even sprinten?" Nou, het moest uit m'n tenen komen, maar ook deze persoon nog 'even' geklopt (na bijna 100 meter zij-aan-zij te hebben gerend – zie foto hierboven en aparte blog '3bergenLOOP 5 maart 2011 – 't eindsprintje ') en gefinisht in voor mij nette tijd van 1:53:48 (netto 1:53:29). En zonder pijn aan knie of voeten! (Misschien kwam kniepijn wel van vouwfietsen.) En toen was er snert!
't Enige minpuntje was nog dat mijn afstandsmeting niet klopte, en dus ook mijn snelheidsregistratie onderweg niet. Aan 't einde had ik 22.8 km als gelopen afstand op m'n klokje staan, en dat klopte toch echt niet. Tijd om m'n horloge (een Polar) te herijken (of weg te gooien)? Van mensen met een Garmin hoorde ik dat de afstand ca. 21.3 was, dat klopte beter.
Na afloop ontmoette ik Jerry en Menno van DRR nog – dankzij m'n DRR-shirt Zo leer je steeds weer wat meer mensen kennen. Altijd leuk! Ook in 't busje terug nog even lekker gekletst over hardloopzaken met de nr 2 op de halve marathon (v).
Conclusie: een mooie loop, een nette tijd, leuke mensen, goed op weg (naar m'n eerste marathon). Volgende halte: 15 km Reeuwijkse Plassenloop op 19 maart. Ik heb er zin in!

Afgelopen zaterdag heb ik de 10 engelse mijlenversie van de Horaloop in Ede gelopen. De Horaloop gaat door een mooi gebied. De start is bij Hoekelum, tussen Ede en Bennekom, en de loop is naar 'achteren' door de bossen richting Wolfheze. Ik had verschillende redenen om die loop te lopen. Allereerst: ik ken het gebied, we hebben een paar jaar in Bennekom gewoond; bovendien woont een deel van m'n schoonfamilie er al sinds ik ze ken. Dat is gelijk de tweede reden: lopen van de Horaloop kan prima gecombineerd worden met een familiebezoek. De derde reden is dat de afstand mooi uitkwam in m'n schema richting m'n eerste halve marathon op 18 december (Linschotenloop); een mooie gelegenheid om te testen waar ik sta. Bovendien werd het m'n tweede keer dat ik een 10EM-loop deed. M'n vorige liep ik in Amsterdam (van-Dam-tot-Dam-loop by night, in 2009) in 1:32:05. Mijn streeftijd voor de Horaloop was 1:23:30 (gem. 11.6 km/u, gebaseerd op mijn tijd op de 10 km van tussen de 50 en 51 min.). Maar 'es kijken of dat mogelijk zou zijn, maar het hoefde niet: belangrijker was om 'heel' te blijven richting Linschoten. Vooraf bij de inschrijving hoorde ik dat je je niet op de Horaloop moest verkijken, er zouden heel wat 'heuvels' in zitten. Ik kon me er wat bij voorstellen, maar goed, streeftijd is streeftijd dus…

Het weer was vrieskoud, net iets onder 0 graden denk ik. Onderweg in de trein bij Utrecht sneeuwde het, maar in Ede was en bleef het gelukkig droog. Met drie dunne laagjes (dri-fit, ondershirt en loopshirt, alledrie long-sleeve), een paar handschoentjes en een wat dikkere loopbroek met lange pijpen moest ik wel warm kunnen blijven.

Na wat rustig inlopen en rekken-en-strekken, nam ik achterin het startvak plaats (er waren ruim 115 deelnemers). Om 11.45 uur klonk het startschot, en gingen we ervandoor. Eerst zat er nog een dom smal bruggetje in dat de boel lelijk ophield, maar daarna konden we uitwaaieren. Ik begon rustig, rond de 11,0 km/u. Ik had me voorgenomen om daarmee te starten, en dan later te versnellen, bv. na de eerste helft. Maar ja, voornemens… Het liep lekker dus al snel begon ik toch iets harder te lopen, maar wel zo gecontroleerd dat ik niet boven de 12,0 km/u uitkwam. Na de eerste kilometer bos kwam er een langer stuk dat vals plat omhoog liep, en waarop ik de eerste mensen inhaalde. De loop ging na wat gekronkel evenwijdig aan de spoorbaan richting Arnhem, de eerste kilometers voelden goed aan, en de waterpost kwam in zicht waarna het naar rechts ging voor een lange lus (gele route op het kaartje).

Allengs werd het toch wat zwaarder, de hellingen werden merkbaar in de kuiten. Langzamerhand ontwikkelde zich ook een soort patroon, waarbij ik van groepje naar groepje liep. Liep ik eenmaal bij een groepje, dan had ik toch steeds het gevoel dat mijn snelheid eigenlijk ietsje hoger lag, en liep ik er vrij automatisch heel langzaam van weg. De tijd om aan te haken bij een volgend groepje kon tamelijk lang zijn, maar uiteindelijk kwam ik er steeds. Dat gaf een fijn gevoel: kennelijk was ik me met een gemiddelde snelheid van ca. 12 km/u niet aan het opblazen maar waren de anderen 'te snel' gestart en hadden die problemen met het vasthouden van hun snelheid.

Toch liep ik denk ik eigenlijk wat te hard voor het mooie. Tegen 8 km begon ik echt zware benen te krijgen, en erna was het aftellen van elke kilometer. Gelukkig kwam er na elk stuk omhoog ook een stuk omlaag en daar konden dan weer wat krachten gespaard worden. Rond de 10 km keek ik op m'n klokje en noteerde ik een tijd waar ik normaal met een 10-km wedstrijd tevreden over zou zijn. Bij 12 km liep ik de man achterop die me had gewaarschuwd om me niet op de Horaloop te verkijken, en met een krachtinspanning kon ik bij hem aanhaken. Hij liep soepel en een tempo dat ik net kon bijhouden, en zo sleepte hij me van 12 naar 14 km. Op dat punt liet ik hem lopen.

Tussen de 14 en 15 km kwam ik op heel bekend terrein, richting Vossenweg, en gelukkig ging het ook weer heuvelaf. Na het tunneltje onder de A12 bij Hoekelum kwam de laatste kilometer die puur afzien was. Ik wist dat als ik snelheid kon houden er een heel nette tijd uit zou komen, dus daar beet ik me in vast. Een versnelling zat er absoluut niet meer in. Op de laatste paar honderd meter liepen er me nog twee mensen voorbij, het was mij egaal. Maar toen er net voor de finish nog iemand langszij kroop dacht ik: "Ho eens even, vriend!", en perste ik er nog een klein sprintje uit dat ik won. Geconcentreerd kwam ik over de matten en klokte ik af in 1:21:27 (netto) (gem. 11,9 km/u, 5,01 min/km).

Door dat laatste sprintje had ik geen oog meer voor m'n omgeving. 'n Beetje out-of-focus was ik wel, maar dat was toch niet erg: geen familie of bekenden in velden of wegen te zien. Na een poosje de dame achter de tafel met water, thee en koffie verdwaasd aangestaard te hebben (ze zal wel gedacht hebben), koos ik voor thee, brandde mijn mond, en keerde weer op aarde terug. Om met vertrouwen verder te gaan richting Linschoten. Gelukkig zitten daar geen 'heuvels' in, maar wellicht ligt er wel sneeuw…

Afgelopen zaterdag liep ik de Schoonhovense Dijkloop (check deze site) – 10 km over een mooi traject dat begon en eindigde langs de grote gracht van de zilverstad, maar grotendeels over de Lekdijk liep. Aanvankelijk was ik van plan om hem gewoon te lopen zoals dat paste in mijn trainingsschema richting halve marathon in Linschoten (in december), d.w.z. 60 min. in tempo 1-2 of misschien ietsje harder (9.5-10.5 km/h, hartslag 135-145). Maar ja, dan is het zover, en dan denk je toch: waarom niet zonder alteveel druk eens kijken of ik toch niet in de buurt van, of onder m'n PR (50:23) kan lopen?

Het was heerlijk weer, dat moet gezegd. Maar achteraf zeg ik toch: te heerlijk, want te warm. En misschien ook 1 of 2 waterposten te weinig. Start ging lekker. M'n begintempo niet te hoog gekozen: schommelend rond de 12.0 km/h. Vanaf km 3 ging het over de dijk tot het keerpunt bij km 5 (tevens waterpost). Van km 3 tot 5 ging het tegen de wind in, maar zonder negatief effect op de snelheid. Langzaam begon ik wat mensen in te halen. Ik verwachtte na km 5 met de wind achter nog wat harder te kunnen gaan, want ik liep echt prima. Maar helaas, na het keerpunt bij km 5 bleek wat de zon doet als je de wind van achter hebt (en dus geen verkoeling meer): van je vriend wordt-ie dan je vijand. De vaart erin houden, op wilskracht verder, dat werd het en meer zat er niet in.

Achteraf (alweer) ging het toch niet slecht, ik bleef naar mensen die voor me liepen toekruipen, en haalde een enkeling nog in. Maar m'n hartslag (die al de hele tijd hoog was (170-175)) kwam nu niet meer onder de 175. De laatste 3 km was echt afzien. Gewoon doorlopen, niet gaan wandelen – aan veel meer kon ik niet denken. De laatste km (hartslag nadert de 180, terwijl 185 mijn max. hartslag is) spookt het nog door je hoofd heen: kom ik nog onder m'n PR of? Maar eigenlijk was het toen al kansloos. De laatste paarhonderd meter perste ik er nog een soort finishversnellinkje uit, en passeerde op 50:38 de streep. Uitgeput en gedesorixebnteerd, maar toch ook wel weer tevreden met het feit dat ik de dijkloop helemaal uitgerend had.

Nu een paar dagen rust, en dan weer de schoenen aan voor de verdere training. Misschien iets meer trainingen in het gebied boven m'n anaxebrobe drempel? M'n PR op de 10 km, die moet en zal een keer onder de 50:00 komen!

Van 't jaar heb ik voor 't eerst de Singelloop Gouda (10 km) gelopen. Samen met een groep gemeenteleden van de St.-Janskerk (PKN) te Gouda (de meesten hierboven op de foto op de trap van het Goudse stadhuis) hadden we het plan opgevat om als St.-Jansgroep op sportieve wijze mee te doen, mede als PR voor de mooiste (of i.e.g. de langste) kerk van Nederland. Het gemeente-motto is al enkele jaren: 'St.-Jan, hart voor Gouda' en we verzonnen een loopshirt met voorop ter hoogte van de hartstreek een kleine afbeelding met de tekst 'St.-Jan, hart voor Gouda' en achterop een grotere afbeelding met de tekst 'St.-Jan, hard door Gouda'. Gedurende de zomermaanden was er elke zaterdagochtend (om 8 uur!) een looptraining in het Goudse Hout. Zo werkten we toe naar de Singelloop.

Mijn persoonlijke doel was om mijn PR aan te scherpen tot onder de 50 min. Maar twee weken voor de Singelloop kreeg ik griep, twee keer achter elkaar, en zware verkoudheid. Ondanks dat perste ik er in die weken nog 3 korte loopjes uit van 5 km, maar mijn doel stelde ik bij tot meedoen (als het even ging) en finishen binnen de 60 min.

Op de dag van de Singelloop zelf was het grijs weer, druilerig. Maar bij de start was het zo ongeveer droog. Ze hadden me al gezegd dat het druk en dringen was, zeker 't eerste stuk, en dat klopte wel. De eerste kilometer heb ik toch m'n best gedaan om mensen in te halen, bv. door net niet over de tenen van de toeschouwers te lopen, maar zonder m'n ellenbogen te gebruiken (staat namelijk nogal slecht als je reclame wilt maken voor een kerk).

De eerste ronde (van 3.5 km) ging goed, met een gemiddelde van boven de 13.0 km/u. D.w.z.: zo hard was ik nog nooit van start gegaan bij een 10-km wedstrijd! Zou die PR-verbetering er toch inzitten? Mijn doelstelling voor de volgende 2 ronden werd daarom: niet onder de 12.0 km/u zakken op enig moment.

Het leuke aan de Singelloop (voor Gouwenaren dan) is dat je veel bekenden ziet, op de weg en langs de weg. Voor je het weet loop je de hele tijd te zwaaien en roepen – en dat is niet goed voor je ademhaling en het middenrif. Halverwege de tweede ronde kreeg ik daardoor (denk ik) ernstige steken in mijn zij. Daardoor moest ik iets inhouden qua snelheid, om te proberen mijn ademhaling zo te regelen dat de steken zouden verdwijnen. Gelukkig lukte dat, met behoud van voldoende snelheid. Maar ik ben toen wel minder gaan zwaaien en zo…

De derde ronde was afzien. "Blijf boven die 12.0 km/u, blijf boven die 12.0 km/u, etc." Ik merkte ook dat mijn loophouding niet super was, maar ja, geen tijd voor. Intussen was ik zeker dat ik op een schema zat van 49 min. of minder. Wat een deceptie toen ik bij de finish aankwam en 50:en-nog-iets op de officixeble teller zag staan. M'n eigen klokje ingedrukt op 50:30 of zo, en me eerst maar ff gerealiseerd dat ik de 10 km had gehaald, en m'n PR toch echt had aangescherpt (vorige PR was 50:48). Maar tot mijn verbazing gaf mijn Polar als gemiddelde snelheid 12.4 km/u aan, dus dat moet toch bij 10.0 km een tijd onder de 50:00 geven?! Vervolgens de afstand gecheckt op m'n horloge en die was … 10.4 km. Toen brak m'n klomp: hadden ze ons 3 gelijke rondjes van 3.5 km laten rennen (kan) of had m'n horloge een grote afwijking (kan eigenlijk niet, had hem gecalibreerd)? Nouja, het was in elk geval leuk om te doen met zoveel mensen – StJanners en niet-StJanners – en wat mij betreft volgend jaar weer, maar dan nog weer wat harder door Gouda!

Ik las hier dat het Goudse Driestar-college kringgebed in de ban doet. Het bericht was gebaseerd op een artikel in het ND. Het bericht blijkt heel veel reacties op te roepen, niet alleen op de ND-site zelf, maar er wordt ook druk over getwitterd (check http://search.twitter.com/search?q=driestar). Moedig en mooi dat ook erbij betrokken Driestar-leerlingen hier zelf op reageren. Lees bv. de reacties van Petra en Reinier op het artikel in het ND. Feitelijk is dit volgens mij al een langerlopend verhaal op de Driestar. Het lijkt mij goed als het gesprek hierover nu misschien eens wat breder en dieper gevoerd wordt, ook door de school met de ouders van leerlingen. Ik begrijp dat er voor een school als de Driestar meer kanten aan zitten, maar het is voor mij zeer de vraag hoe je dit soort initiatieven kunt verbieden. En het is de vraag voor mij of je met de jarenlange geschiedenis op de Driestar op dit punt nog wel over 'initiatieven' kunt spreken, of het moet aanvaarden als een continu levende en steeds weer naar bovenkomende wens van jongeren zelf? En waar zou die wens vandaan komen? Of van Wie? Is het vreemd te veronderstellen (in dankbaarheid te geloven!) dat dit van de Heilige Geest vandaan komt die dit verlangen en de volharding om ermee bezig te zijn in de harten van jongeren heeft gelegd? (En niet alleen van jongeren maar ook van ouderen, want ik meen dat er ook leraars (en ouders) achter de leerlingen die dit willen (blijven) doen, staan (in de zin van dat ze hen steunen).) Bovenal ondersteun ik de praktijk en oproep van betrokken Driestar-leerlingen zelf om voor de school en de leiding ervan te (blijven) bidden, ook met betrekking tot dit punt. En hopelijk ziet de leiding van de Driestar in een-en-ander een reden om zich nog eens achter de oren te krabben. Reacties op deze blog zijn welkom.

(De spotprent is van Dokus, en heb ik van deze site geplukt)

Misschien heb je op mijn Hyves-, Facebook- en/of LinkedIn-pagina's mijn tweets (en retweets) van de Twittechismus langs zien komen en heb je gedacht: waarom doet-ie dat nu weer in hemelsnaam? Goede vraag en ik weet niet of er een goed antwoord is. Maar laat ik eens wat introspectie plegen…

Eerst een (historisch) overzichtje. De Twittechismus is een initiatief van de GHZ en stichting Refo500. De Twittechismus is begin Mei 2010 van start gegaan in Heidelberg: lees hier en hier. Wat het is, is in vraag&antwoord te lezen in het RD: klik hier. Tweets van Twittechismus zijn hier te volgen. Alles wat maar 'Twittechismus' in een tweet heeft is hier te bekijken. In essentie: de Twittechismus is de Heidelbergse Catechismus (HC) vraag&antwoord voor vraag&antwoord getwitterd in 140 leestekens (incl. spaties). Dat 6 dagen per week. Met 129 vragen en antwoorden levert dat tweets voor ruim 21 weken.

Bij de opstart van de Twittechismus werd gevraagd naar vrijwilligers die mee wilden twitteren – zie bv. hier. Op dat moment was ik net begonnen te twitteren. Nu zijn social media wat mij betreft vooral (en alleen) leuk als je er wat aan hebt, in de zin van (meer en nieuwe) contacten, en als het ook 'nuttig' is. De Twittechismus kwam voor mij daarom precies op een goed moment: het zou mijn contacten verbreden en het zou nuttig kunnen zijn. Ziedaar twee redenen.

In de derde plaats – en dat heeft een link met het nut – vond ik het een leuk experiment om te kijken of je door de HC te twitteren wat zou kunnen doen aan herleving van een oud en waardevol belijdenisgeschrift van de kerk. Net als Jos Douma had ik de HC vroeger uit mijn hoofd geleerd (zie hier), en ik vind het nog steeds goed en belangrijk dat er bv. uit gepreekt wordt op zondagmiddag. Maar om nu te zeggen dat ik echt nog steeds doordrongen was op een bewust niveau, en detail, van de letterlijke inhoud van de HC… Daarom was ik benieuwd wat de Twittechismus met mijzelf zou doen, en ook wat het wellicht voor anderen zou kunnen betekenen. Als jeugdouderling in een forse PKN-gemeente met veel jongeren (zie hier) leek de Twittechismus me iets met potentie voor jongeren. En een tweede uitdaging was voor mij om te kijken waar hedendaagse vragen raken met de HC. Beide factoren waren voor mij wel reden om wat vrij en associatief met de tekst om te gaan. Het mocht ook leuk en prikkelend zijn!

Dit alles samen resulteerde in mijn officixeble bijdrage aan de Twittechismus die bestaat uit tweets voor vraag&antwoord 14, 15, 34-44. Een voorbeeld van een officixeble tweet, voorafgegaan door een tweet over het corresponderende HC vraag&antwoord-nr en wie de tweet heeft gemaakt:

Intussen ben ik er wel achter dat jongeren (tenminste de jongeren van mijn gemeente) niet massaal aan het twitteren zijn – en dat is nog zacht uitgedrukt. Vandaar mijn initiatief om elk officieel tweet-paar te herformuleren tot xe9xe9n tweet die automatisch doorgestuurd wordt vanaf mijn Twitter-adres naar mijn Hyves-, Facebook- en/of LinkedIn-pagina's. Nog een voorbeeld daarvan:

Eigenlijk krijg ik daar nog nauwelijks reacties op (en dat is alweer zacht uitgedrukt) maar er zijn nog 84 vragen&antwoorden te gaan. Maar intussen heeft het nut voor mijzelf zich al bewezen: ik vind het Twittechismus-project beslist een persoonlijke verrijking doordat ik a) niet alleen nieuwe mensen heb leren kennen, maar b) vooral ook omdat ik zo nieuwe en oude dingen uit het schatboek van de HC en de bijbel opdelf (Mt 13,52).

Afgelopen zaterdag 12 juni 2010 heb ik de 10-km versie van de Rottemerenloop gelopen, een mooie loop vanuit Zevenhuizen. Wordt elk jaar georganiseerd. Het was mooi weer, zonnetje, ca. 20 graden, windje, wat wil je nog meer? Doel was om mijn beste tijd totnutoe op de 10 km te verbeteren (0:53:36). Maar ja, ik had nog wel de pasgelopen Patentrun in de benen… Gestart op 11,5-12,0 km/h voor de eerste paar kilometers. Na 3 xe0 4 km werd het toch zwaarder, kon ik lopers voor me niet meer bijhouden. Er was toch ook wel wat veel wind… Het middendeel was 't mooiste, eerst naar de molens (de molenviergang) toe, en dan langs het meer. Eigenlijk was 't ook wel wat warm. Dus maar kijken wat lekker liep (in de zin van: vol te houden). Na 7 km liep ik helemaal alleen: niemand voor me, niemand achter me. Nu stug volhouden, en het bleek ook steeds ietsje harder te gaan, kwam weer boven de 11,5 km/h uit. Een PR kwam in zicht, maar zou ik bv. ook 0:50:00 kunnen halen? De laatste km toch maar niet voor de max gegaan, ik wil graag door blijven rennen van 't zomer (en erna) en ook wel lekker als er nog iets te verbeteren valt. Uiteindelijk kwam ik in 0:50:48 over de finish, met geen loper voor of achter me in zicht. Tevreden.

Voordeel van zo'n kleine loop is dat het veld niet groot is. Dat betekende ook een laag nummer: 116 in mijn geval. Met nummers onder de 150 heb ik altijd een associatie met een Psalm. De zondag erna was het avondmaalsviering in mijn gemeente (de St.Jan in Gouda). Het viel me in die dienst op hoe mooi Psalm 116 past bij een hardloopwedstrijd. Neem nu vers 8: U hebt (…) mijn voeten voor struikelen behoed. Of vers 9: Ik mag wandelen in het land van de levenden onder het oog van de HEER. De euforie aan het begin, de dank aan het einde… Het viel me ook op hoe goed een hardloopwedstrijd een metafoor kan zijn van een levensloop. Een hardloopwedstrijd, een levensloop, Psalm 116: een verrijkende ervaring om de dingen zo te verbinden in een heel nieuw licht. Zin in de volgende loop!

Op 9 juni was de jaarlijkse Patentrun op mijn werk (het Europees octrooibureau (EPO)). Het is een hardloopwedstrijd voor werknemers en familieleden van werknemers over 6,0 km door het Elsenburgerbos. Het parcours bevat op ca. 2,5 km een vrij steile heuvel die glooiend terugkeert naar begane-grond-niveau, en tussen de 3 en 4 km een in toenemende mate heuvelachtiger wordend bosparcours. Mijn doel was om het parcours binnen 30:00 af te leggen, door te starten op 11,5 km/u en na 4 km (of al wat eerder) door te versnellen naar boven de 12,0 km/u om gemiddeld op 12,0 km/u uit te komen. Vorig jaar had ik de patentrun voor 't eerst gelopen en toen was m'n gemiddelde snelheid 11,1 km/h, maar dat moest dit jaar beter kunnen. Op de eerste kilometer werd ik door Jan-en-alleman ingehaald – was te verwachten – maar al voor de eerste heuvel begon ik mensen in te halen. Helaas was na 4 km m'n energie zover op dat het niet lukte om te versnellen (te vochtig?). Op 4 km had ik wel een lid van de Run4Fun-groep, waar ik donderdags wel eens mee meeren, ingehaald, maar zij rende weer van mij weg. Op een paar honderd meter van de finish kwam een ander vrouwelijk lid van Run4Fun-groep langszij en dat kon ik toch niet laten gebeuren. Het laatste stukje ging omhoog en dan was het scherp rechts naar de finish. In de buitenbocht zette ik een eindspurt in om haar en een andere loper in te halen, en op jacht te gaan naar het weggelopen Run4Fun-groepslid. Daarbij rende ik nog iemand voorbij en op (wat ik dacht dat de finish was) haalde ik de weggelopen hardloopster (nr 835 op de foto) in of finishte gelijktijdig. Helaas is daarvan geen foto beschikbaar. Mede dankzij de eindspurt werd m'n tijd toch nog 30:19, een mooie tijd om volgend jaar onder de 30:00 van te maken. En een heerlijk gevoel te weten dat ik na bijna 6 km hardlopen er kennelijk als ik het wil een strakke sprint uit kan persen.

Zaterdag 24 april heb ik meegedaan aan de Kamerikse Weteringloop (10 km). Waarom Kamerik? Omdat daar ons eerste huis(je) stond, aan de Mijzijde, halverwege tussen Kamerik en Kanis. De Weteringloop komt daar langs. Dus.

Het was een mooie lentedag, met temperatuur tegen de 20 xb0C. Heel anders dan m’n laatste loop, in Reeuwijk (10 km, 53:36). Daarbij was het koud. Uiteindelijk had ik die ook wat al te fanatiek gelopen. Eigenlijk was die bedoeld als voorbereidingsloop op Kamerik, maar in de nasleep van Reeuwijk liep ik toch een nieuwe (lichte) linkervoetblessure op. Balen, want de bestaande linkervoetblessure leek net op z’n retour. Hoe je de ene lvb dus in kunt wisselen voor een andere lvb…

Enfin, ik wilde Kamerik toch niet voorbij laten gaan, dus training gematigd, en maar eens kijken of ik de 10 km in rustig tempo kon volmaken. Zonder ambities verscheen ik dus in Kamerik aan de start, om vooral te genieten van de omgeving. Omdat er niet met tijdregistratiechips werd gewerkt en ik mijn tijd wel zelf nauwkeurig wilde meten, startte ik tamelijk vooraan. Dat betekende dat ik in de eerste kilometer door velen voorbij werd gelopen. Vervolgens pikte ik een snelheid op tussen 10,5 en 11,0 km/h op m’n horloge, eigenlijk harder dan ik van plan was, maar ‘t leek wel te gaan.

‘t Eerste stuk was Kamerik uit, buitenom richting Oortjespad (zie hier het parcours). Dat punt (Oortjespad) lag rond de 5 km, maar toen had ik wel al door dat het niet erg lekker ging: zware armen en gevoel van moeheid, kennelijk toch te hard gestart. Goed, op naar km 6, en dan naar 7, maar ergens na het bordje van 8 km vond ik het wel even goed: tijd voor een wandelpauze. Ook met het oog op het feit dat de laatste km langs ons oude huis aan de Mijzijde ging, en daar kon ik toch niet langs lxf3pen (stel voor dat er in de buurt oude bekenden zouden staan).

Dus voor Kanis (nog voor km 9) weer rennen, met ergens rond de 9,5 km/h op m’n klokje. Ach, als m’n tijd maar rond de 1:00:00 zou zijn vond ik het al lang goed. Bovendien had ik toch nog een andere doelstelling dan een goede tijd, nl. om op de stopstreep nu eens niet te vergeten om m’n stop-knop in te drukken, zodat ik eindelijk de precieze afwijking in de afstand die m’n watch aangeeft zou kunnen noteren. OK, daar was de finish, en tijd geklokt: 53:45, dat was maar 9 seconden langzamer dan in Reeuwijk En de afstand die mijn klokje aanwees (en aanwijst) heeft dus maar liefst een afwijking van ca. 9% naar beneden: in plaats van 10.00 km stond er 9.23 km op het schermpje. Die ga ik aanpassen, zodat ik het voortaan over mijn echte afstanden en snelheden kan hebben in mijn tweets (http://twitter.com/martvandekamp).

Op naar de volgende loop!